دیشب خیلی عجیب بودم! فک کنم نزدیکای 2 بود، فک کنم بیدار بودم، شایدم خواب بودم. اما دقیقا یادمه داشتم فکر میکردم، یعنی مغزم با دلیل و برهان داشت نتیجه گیری میکرد. مغزم داشت ی لیست آماده میکرد از آدمهایی که بخاطر داشتنشون من چقدر خوشبختم و باید قدرشونو بدونم! فکر میکردم به داشتن ی رییس منطقی، همکارهای سالم، دوست های خوب، خواهرهام، روی مامانم شک کردم ولی باز دوباره فکر کردم بهش، حتی یادمه که نگاهش هم کردم و در نهایت مامانمم اضافه کردم، به "تو" هم فکر کردم، اما تو رو اضافه نکردم، چون به داشتنت شک داشتم. به سلامتی هم فکر کردم، رو این موضوع موندم ولی باز مغزم به این نتیجه رسید همین که میبینم و راه میرم جزء آدمهای سالم محسوب میشم و باید قدرشو بدونم. مغزم داشت منو مجبور میکرد که سپاسگذار باشم. برای داشتن همه ی اینها. صبح بیدار شدم. ی مختصر جر و بحثی با مامانم راه انداختم و اومدم شرکت. میدونم که اعصابم خورده. ولی سعی میکنم به روی خودم نیارم. پیامهایی که دیشب گرفتم این بود: - تو واقعا صبور بودی که این همه وقت شکاک بودن منو تحمل میکردی ( شکلک خنده) - واقعا اگه با اون وضع ادامه میدادی خیلی عجیب بود (شکلک خنده) - من اون موقع نمیفهمیدم، اسگول بودم ها (شکلک خنده) - نگران نباش اون الان پیشم نیست ( شکلک خنده) - دوستیمون خیلی طول کشید، ما واقعا اسطوره ا

باید این قبر رو بکنم. باید یک جا دفن ت کنم. باید دفن کنم همه ی اون خاطراتمو باهاش. من نمیگم تو نقطه ی اول موندم. میدونم دارم میرم جلو. دارم به سمت فراموش کردن که نه، دارم به سمتی میرم که باور میکنم همه ی اون گذشته اشتباه بود، اشتباه که نه... اصلا مهم نیست به کدوم سمت. من باید کاملا بذارم کنار همه ی اون گذشته رو. قبلا تجربه ش کردم. میدونم چه مزه ایه، چه حسی داره. از کنار ی پارک رد میشی، اصلا میری توی پارک، روی ی نیمکت میشینی، منظره ای میبینی، خوراکی میخوری و در همون حال یادت میاد و میدونی که قبلا با همین لباس، توی همین پارک، روی همین نیمکت، داشتی همین خوراکی را با اون میخوردی. مکث میکنی و میفهمی که تنها تفاوتش اینه که اون الان دیگه نیست. من قبلا به چنین حسی رسیدم. اون همه علاقه ای که بهت داشتم، اون سالهای طولانی که انتظار عشقت رو کشیدم. کهنه شدن رو قلبم. پاک کردنشون زمانبره. چشمهات، لبهات، گردنت، انگشتهات، ریش های نازک صورتت، موج جلوی موهات...اینها کم کم دارن محو میشن. من دارم میرم جلو اما به کندی و میترسم اینقدر این زمان کند پیش بره که از دست برم. من باید یکجا دفن ت کنم. + نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۶ساعت 17:55 توسط سخت و ساده |

چته؟! چه مرگته؟! دلم می خواد کله ی خودمو گاز بگیرم. چرا من نمیتونم خوشحال باشم. چرا نمیتونم راحت باشم. چرا لذت نمیبرم از زندگی، از نفس کشیدن، خوابیدن، خوردن، قدم زدن، حرف زدن، کار کردن... دیگه نمیتونم. تسلیمم و تحمل این برزخ رو ندارم. دوس دارم خودمو و زندگیمو و هرچی که هست رو بالا بیارم. تا حالا اینقدر طولانی و ادامه دار حالم بد نبوده. زمانی که از نامزدم قبلیم جدا شدم هم همینطور بودم، هرچند اونموقع سن م کم بود و فکرهای دیگه ای دلیل موندنم توی برزخم بود. ولی من اون دوران رو گذروندم، یا احتمالا پیچوندم! به هر حال مدت زمان زیادی رو توی اون وضع سپری نکردم. الان دقیقا 7 ماه میشه که من تو برزخم. جسمی به بزرگی کره ی زمین روی سرمه که با اون راه میرم، میخوابم، کار میکنم. جسمی پر از افکار منفی، پر از ترس از روزهای نیامده، پر از حماقتهای گذشته. به معنای واقعی خسته و داغونو دل آشوبم. + نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر ۱۳۹۶ساعت 17:55 توسط سخت و ساده |

مفلوک و بیچاره ام. ناتوانم و نمیدونم بودم و نفهمیدم یا نبودم و حالا شدم. بدنم کار میکنه. سالمم. غذا میخورم. راه میرم. حتی میخندم. اما مفلوک و بیچاره ام. نمیخوام تایپ کنم که نمیتونم تصمیم بگیرم, من تصمیمو گرفتم اما همین که میخوام به خودم بقوبولونمش، انگار که تمام اعضا و جوارح بدنم میخوان هر کدوم به سمتی برن، حس میکنم دارم متلاشی میشم و قدرت نگه داشتن خودم رو ندارم. قلبم شروع میکنه به تاپ تاپ و وااای دلم که شور میره شور میره شور میره. به این فکر میکنم که آیا همه ی زنها و مردهایی که تصمیم به ازدواج میگیرن همینطور مفلوک و بیچاره میشن؟ حرفی ندارم. چیزی نیست که بنویسم. خالی ام. + نوشته شده در سه شنبه هفتم آذر ۱۳۹۶ساعت 16:56 توسط سخت و ساده |

مثل آرامش پس از طوفان؟! واقعا عجیبه! من تمام مدت با خودم بودم. هیچ لحظه ای نبود که خودمو تنها گذاشته باشم، اما..یادم نیست چطور شد که فهمیدم میخوام با تو بمونم؟! دوستت دارم. دستهات برام آشناست. حرکت چشمها و ابروهات رو میتونم حدس بزنم و به نظرم تو زیبایی! چی شد که از بین اون همه دغدغه و فکر و خیال الان تنها چیزی که میخوام درست شه جای فرق موهای سرته!؟ مثل آرامش پس از طوفان؟! این تشبیه خوبی نیست. یک روز صبح وقتی که بیدار شدم، بعد مضطرب و دلواپسم خواب موند و بیدار نشد. این روزها من هستم و بعد آرام و مطمینم و کسی که به طرز عجیبی با من آشناست. + نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آذر ۱۳۹۶ساعت 14:3 توسط سخت و ساده |

امروز همکار جدیدم که باهام حرف میزد، ذهنم یک نفر دیگه رو هم به لیست افراد ناراضی از زندگی و سرگردان اضافه کرد. میخواد مهاجرت کنه. میخواد بره خارج. خیلی هم عجله داره. بیست و نه ساله ست و باید قبل از سی و دو شدن رفته باشه. دنبال گرفتن مدرک زبان و یک وکیل خوب. نمیدونه کجا میخواد بره. نمیدونه کجا براش بهتره. احتمالا نمیدونه چرا باید بره. یکی از دوستاش آلمان زندگی میکنه و خیلی راضیه، اما همکارم نمیخواد بره آلمان، چون میگن اونجا تا آخر عمر یک مهاجر محسوب میشه. خواهر شوهرش اسپانیاست، اسپانیا کشور باحالیه اما خب از نظر کاری میگن برای اون و همسرش مناسب نیست. استرالیا خوبه اما آفتابش خیلی سوزانه. توی شرکت قبلیش هر ماه دو نفر از همکاراش مهاجرت میکردن. نمیخواد بچه دار بشه چون هنوز تکلیفش با زندگی معلوم نیست، اما خب بهتره تا سی سالگی بچه دار بشه. آخر سر هم دستاشو گذاشت رو میز و گفت از زندگی که الان داره راضی نیست. من هم لبخند زدم و گفتم همه همینطورن. به من پیشنهاد کرد که موقعیتم برای مهاجرت عالیه و تا ازدواج نکردم، برم. من گفتم بدم نمیاد امتحان کنم اما فعلا زندگیم لنگ مهاجرت نیست. نمیدونم. کدوم قسمت از این همه نارضایتی ما به دلیل زندگی تو کشورمونه و کدوم قسمت هاش قرار هست با مهاجرت رفع بشه. من هم مثل همه ی آدمهای ناراضی اطرافم از زندگیم ناراضی ام. مثل همه ی آدمهایی که میشناسم بهره کمی از زندگ